De kracht van samenwerking in WAT ER verTELT
Voor Stitch & Quilt 98 spraken we met ontwerper en textielkunstenares Anne van den Heuvel. In het interview vertelde zij ons over haar jeugd, creativiteit, inspiratiebronnen en haar werk aan het Community Art-project WAT ER verTELT. Anne had veel te vertellen, meer dan we in het tijdschrift kwijt konden. Daarom volgt hier nog een aanvulling op het interview in de uitgave.
Een monumentaal Community Art-project als WAT ER verTELT ontstaat niet zomaar.
“De organisatorische en projectmatige sturing was in handen van Hanneke Heydenrijk.
Als projectleider vanuit STIDOC (Stichting Textiel Informatie en Documentatiecentrum) gaf Hanneke leiding aan dit grootschalige initiatief. Vanaf de start eind augustus 2025 trokken Hanneke en ik intensief samen op om het project binnen korte tijd van de grond te krijgen. Hanneke zorgde voor de strakke organisatie en de aansturing van het netwerk. Zij stelde een enthousiast team van coördinatoren en begeleiders samen op maar liefst 21 verschillende locaties in het land. Daarnaast droeg zij zorg voor de documentatie van alle bijeengebrachte materialen, verhalen, gedichten en werkstukken die door deelnemers werden ingezonden.”
Waarom heb ik binnen WAT ER verTELT juist water en textiel met elkaar verbonden?
“Omdat water en textiel meer met elkaar te maken hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. De textielindustrie gebruikt enorme hoeveelheden water: voor het verbouwen van grondstoffen, productie, verven, wassen en uiteindelijk ook tijdens de jaren waarin wij onze kleding dragen. Voor één spijkerbroek gaat het gedurende de levenscyclus al snel om duizenden liters water. En juist het verven en behandelen van textiel heeft wereldwijd een enorme impact op de kwaliteit van water.
Ik wilde juist werken met wat er al was. Water draagt geschiedenis, en textiel óók. Daarom riep ik mensen op om hun goud uit de kasten te halen: slapende projecten, verstopte stalen, vergeten stoffen, oude jeans, merklappen van onze grootouders, familiedoeken, pronkstukken, knopen, kralen, biesjes, bandjes, kantjes. Alles wat ergens in kasten, kisten, zolderkamers, laatjes, mandjes en bakjes lag te wachten. In al die verzamelingen bij elkaar zitten ontelbare uren aan liefdevol, ijverig werk. Iedereen mocht meedoen. Community Art vraagt om betrokkenheid, meer dan om perfectie. Mensen kwamen met materiaal én met verhalen, herinneringen, technieken, met broeken die jarenlang waren gedragen, met lapjes die steeds opnieuw gevonden en weggelegd werden in de kast. Er groeide een enorme verzameling van materialen, technieken, herinneringen, ontmoetingen en intenties. Binnen de kaders van mijn ontwerp kregen al die afzonderlijke bijdragen vervolgens een plek in een monumentaal textielkunstwerk. Een dubbelzijdig tweeluik van 8 meter hoog en elk 1,60 meter breed, opgebouwd uit 10 dubbelzijdige delen. In het Weverijmuseum in Geldrop hingen we de twee delen horizontaal naast elkaar; zo ontstond een werk van maar liefst 16 meter. Ik had in het ontwerp meegenomen dat het zowel verticaal als horizontaal gepresenteerd kan worden. Het is de intentie van STIDOC dat het kunstwerk rond zal gaan reizen. Hanneke Heydenrijk (de projectleider) en ik als artistiek leider hebben het project gedraaid, maar zijn geen eigenaar van het werk. Ik ben erg benieuwd waar het nog naartoe gaat. Het zou leuk zijn als er nog meer mensen kunnen gaan genieten van het werk.
Hoe zorgen we dat mensen dit begrijpen als ik er niet bij ben om het uit te leggen?
Eerst hadden we het ontwerp levensgroot op vlaggendoek geprint en op papier, zodat iedereen op elke locatie de juiste afbeelding had en al een patroon om mee te werken. Hanneke en ik startten met een pilotbijeenkomst in Hedikhuizen waar de eerste coördinatoren van Zuid- en Midden-Nederland naartoe kwamen. Hier werden ook al ingezonden materialen toegekend aan de specifieke losse delen, op kleur, soort enz., zodat er in de basis al een geheel zou kunnen ontstaan. Een aantal mensen van mijn basisteam is meegereisd naar de eerste sessies in Waalre, Breda, Horst en Nijmegen. Zelf ben ik in Breda en Horst geweest. Hanneke en ik zijn later in het proces ook afgereisd naar Swifterband, Gouda en Enkhuizen om daar nog inspiratiesessies te houden met de betreffende coördinatoren.
Dit artikel staat in Stitch en Quilt 98. Wil je deze uitgave niet missen? Word abonnee!
